actualiteit


Mgr. B. Sloskans en de Zusters van het Arme Kind Jezus van Simpelveld

Eenmaal per jaar verliet Mgr. B. Sloskans de abdij. Dan ging hij naar Simpelveld in het Nederlands Limburg. Daar werd hij al sinds 1948 jaarlijks gastvrij ontvangen door de Zusters van het Arme Kind Jezus. Hij ging erheen bij wij ze van vakantie. “Hij doet hier niets dan bidden. De hele dag is hij in de kapel.”  Mg. B. Sloskans was een bisschop die de bijbelse opdracht tot onophoudelijk gebed in praktijk bracht. De bisschop in ballingschap was gehecht aan zijn bezoek aan de zusters van Simpelveld.  Waren deze zusters van het Arme Kind Jezus niet, voor wie hij in Riga sinds 1934 vaker geestelijke conferenties preekte?  Waren het dezelfde zusters immers niet, die zijn zus Tegla opnamen en verzorgden toen zij terugkwam uit Siberië?  Zijn zus was volgens de bisschop een heilige.  Zij was naar Siberië verbannen omdat zij in het geheim catechismusonderricht gaf. Waren het deze zusters immers niet die hem gastvrijheid verleenden, toen hij uit Letland was gedeporteerd en lange tijd in Duitsland verbleef?  En tenslotte in het klooster van Simpelveld woonden verschillende zusters uit zijn eigen vaderland, met wie hij tijdens zijn jaarlijks bezoek praatte en bad voor het volk van Letland en Rusland, voor de zwijgende Kerk achter het ijzeren gordijn. “Als Mgr. B. Sloskans bij ons was, brachten we samen een gedeelte van de avond door. Op een gegeven moment nam de bisschop de rozenkrans en bad voor, wij baden na. Het was een heilige bisschop.  Zijn leven is gebed”, aldus een Letse zuster in Simpelveld.  Tot slot van hun samenzijn zongen ze dan een Lets Maria-lied.

Zijn gouden bisschopsjubileum heeft Mgr. B. Sloskans ook met de zusters van Simpelveld gevierd.  Uit heel Europa waren Letse zusters naar Simpelveld samengestroomd.  Voor de eerste keer in zijn leven heeft de bisschop toen een eucharistieviering in de taal van zijn geboorteland mogen beleven.

Mgr. B. Sloskans, de balling, meer dan vijftig jaar buiten zijn eigen bisdom, wachtte op het einde van zijn aardse ballingschap.  Om vanuit de hemel nog vuriger bij God te kunnen bidden, om een nog grotere voorspreker te kunnen zijn voor de zwijgende Kerk van Rusland.  Een leven dat naar menselijke maatstaven is mislukt, maar dat groots is in de ogen van God.  Een leven lang vervolging en lijden. Een leven dat God toebehoort,.  Geheel en al.”

Het Proces
Het proces van Zaligverklaring begon op 10 maart 2000.
Op 20 december 2004 verklaarde Paus Johannes Paulus II Mgr. Boleslavs Sloskans "venerabilies-eerbiedwaardig".